www.elinarnar.blog.is

Hvað er hægt að segja þegar vofveifleg tíðindi berast? Því miður vissi ég fyrir löngu að þeirra myndi verða von. Svo oft hef ég setið og dásamað lífið og reynt að mála bærilega mynd af því í augum manneskju sem treysti sér ekki til að lifa því. Hún reyndi hins vegar að sýna mér fram á hvað fíknin væri sterk en ég gat ekki skilið hennar heim og hún ekki minn þótt við ættum líka óendanlega margt sameiginlegt.

Það var ömurlegt augnablik þegar ég gerði mér grein fyrir því að það var sama hvernig ég málaði myndina fyrir hana og við fylltumst báðar gleði og von. Myndin hvarf alltaf jafn óðum fyrir henni. Hún sá ekki hversu falleg, hæfileikarík, vel gefin, skemmtileg og gefandi hún var sem gat hreinlega verið óþolandi á stundum. Það gat enginn hjálpað henni nema hún sjálf en henni fannst hún ekki vera þess virði. Þegar lífið er einskis virði og ekki maður sjálfur og allt sem maður á er nístandi verkur og vanlíðan. Hvað þá?

Ég vonaði þegar dóttir hennar kom í heiminn að þá myndi hún öðlast nægilegan lífsvilja og ljós til að sigrast á fíkninni. Fíknin er greinilega sterk.

Nú er það orðið. Hinni eilífi baráttu við fíknina er lokið. Hún er farin.

Blessuð sé minning þín .........    Ég vona innilega að þér líði betur þar sem þú ert núna. Fyrir mér verður þú alltaf það sem þú sást aldrei sjálf. Ég veit þér gengur betur næst.

Þá er annar dagur að kveldi kominn. Ég sit með tölvuna upp í sófa fyrir framan nýja risasjónvarpið mitt. Ég fór í BT til að kaupa eitthvað ódýrt en endaði á breiðtjaldi sem tekur hálfa stofuna. Það er ekki eins og það sé horft mikið á sjónvarp hér á þessu heimili. Við erum yfirleitt í tölvunni ef við erum heima. Hvað maður gerir í tölvunni er mér svo sem ráðgáta. Svona þegar ég hugsa til baka þá er maður mest megnis að vafra milli síðna í hálfgerðri dáleiðslu, sjálfsagt svipað og þú ert að gera núna.

Ég fór í Batukatíma áðan og ég verð að breiða út boðskapinn. Virkilega hressandi og skemmtileg hreyfing og maður fílar sig sem algjöra senjórítu og Umu Thurman í Kill Bill til skiptis. Svo endar tíminn á smá thai chi til að róa líkama og huga. Virkilega skemmtileg brennsla.

Ég ákvað að blogga bara um ekki neitt. Það er eina leiðin til að halda sig við efnið svona þegar maður vinnur við að skrifa alla daga.

Þá er enn önnur helgi að baki og enn önnur vinnuvikan tekin við. Ég fór ekki í ræktina í morgun eins og ég ætlaði mér. Ég fór heldur ekki í ræktina eftir vinnu eins og ég ætlaði mér. Ég horfði ekki á fréttirnar eins og ég ætlaði mér, ég setti ekki í vél eins og ég ætlaði mér og klukkan er orðin átta. Það eina sem ég er búin að gera síðan ég kom heim úr vinnunni er að fara úr skónum og í þægilegri föt og stara á tölvuskjá. Ég ætlaði nefnilega að vera svo rosalega dugleg og skrifa fyrir blaðið en ég er ekki búin að skrifa staf.

Annars var helgin fín. Fór á Nick Cave tónleikana á laugardaginn sem var náttúrulega frábært. Ég á svo góðan vin sem var svo hugulsamur að kaupa tvo miða. Ég launaði honum það með því að læsa mig úti og þurfa að gista á sófanum hjá honum. Held samt að ég hafi ekki verið neitt svakalega fyrir. Hann þurfti alla vega ekkert að nota sófann akkúrat á meðan hann svaf. Síðan var bara rólegur sunnudagur sem fór í að heimsækja ömmu og fara í bíó. Fór á bíómyndina Börn sem er að mínu mati fyrsta almennilegan bíómyndin sem gerð hefur verið á Íslandi. Loksins hafði einhver fyrir því að eyða tíma í handritið en það hefur verið einstalega ábótavant í íslenskri kvikmyndagerð að mínu mati því góð myndataka stendur ekki fyrir sínu ein og sér ef handritið er lélegt og leikurinn uppskrúfaður og tilgerðarlegur.

Annars er dagurinn ekki búinn. Þannig að ég hef enn þá val um að vera tapari eða vinnari. Ég ætla því að skella mér í sund fyrst skriftirnar eru ekki að gang upp. Ég ætla hins vegar ekki að gera nágrönnum mínum það að setja í vél á þessum tíma dags. Mér skilst að það sé jarðskjálfti á neðri hæðinni í hvert sinn sem við þvoum brækurnar okkar. Sjáumst í Árbæjarlauginni.

Þessi færsla ver sérstaklega skrifuð fyrir góðan vin sem mér skilst að komi reglulega í heimsókn. Þú veist hver þú ert.

Vá hvað lífið hér er dásamlega ljúft. Hér skín sólin daglega og við búum í geggjuðu húsi hjá Erlu vinkonu okkar. Ég var einmitt að klára grein fyrir Hús og híbýli um húsið hennar og Tryggva. Ef þið getið ekki beðið eftir því að blaðið komi út þá getið þið kíkt á húsið á www.minarc.com. Fyrir utan að vera einstaklega klár arkitekt þá er Erla stuðbolti og aftur stuðbolti. það eru þrír mánuðir síðan að hún átti litlu prinsessuna og hún langhressust af okkur og dugleg að draga okkur Jo út.

Við fórum til dæmis út eftir lokun skemmtistaða á Laugardaginn en hér lokar allt klukkan tvö sem er bara alls ekkert svo slæmt því það kemur ekki fyrir að dagurinn á eftir sé ónýtur. Alla vega við keyrðum af stað því við erum svo velskipulagður hópur af tveimur vitfirrtum stuðboltum og svo JoJo sem drekkur ekki getur keyrt milli staða og haft vit fyrir okkur hinum. Þetta kvöld þegar við lögðum af stað út í nóttina enduðum við í afmæli hjá David Spade og sungum fyrir hann afmælissönginn á íslensku. Það var mjög gaman og svo tók Lindsey Lohan fyrir okkur lagið í karókí en því miður var hún rammfölsk ég vona að það hafi bara verið af því hún var drukkin en svo þurfti Kid Rock að eyðileggja allt með því að hleypa öllu upp í slagsmál. þannig að við ákváðum að fara snemma í háttinn og komum við í apótekinu á leiðinni heim og keyptum okkur sígarettur og hrukkukrem og ég og Erla enduðum í tveggja manna partí út á verönd sem var bara engu síðra en hitt það var svo mikið fjör hjá okkur. Daginn eftir sem sagt síðastliðinn sunnudag fórum við svo niður á Venice að spila strandablak, það var voða gaman. í gærkvöldi fórum við svo niður á Manhattanbeach að hitta mann sem ég hitti á myspace og er pródúsent og búinn að gera fulllt af myndum. Svaka töffari, fertugur með stór tattúú um allan skrokk og algjör tískuhóra að eigin sögn enda var hann mjög smart. En það var nú fyrir öllu að hann var skemmtilegur líka og við skemmtum okkur konunglega.

Á daginn verslum við og förum í allskonar fegrunarmeðferðir. Þetta er því sannkallað Beverly Hills wife líf sem við lifum hérna. Við erum búnar að prófa alls kyns meðferðir og erum eins og krakkar í sælgætisverslun hvað það varðar. Erla býr svo vel að vera með yndislega konu sem passar börnin og þrífur á daginn að hún getur verið með okkur í öllu fjörinu. Í kvöld er eitthvað arkitektapartí sem við förum með þeim í og á laugardaginnn verður svaka partí hér. Á sunnudaginn förum við svo á Rock Star en þau tóku einstaklega vel á móti mér sem blaðamanni frá Íslandi ég bjóst ekki við því og fæ að taka viðtal við Magna á mánudaginn. Dagurinn í dag er bara búinn að vera vinna hjá mér og nú er ég að bíða eftir stelpunum að þær komi heim úr pedicure og medicure og klippingu og ég veit ekki hvað. Í dag bættist við fjórða skutlan hún Lau Lau sem flaug hingað alla leið frá Saudi Arabíu. Þannig að partíið á bara eftir að bestna.

Untill next time!

PS: Ég keypti mér geðveika myndavél sem ég fékk senda í dag þannig að það er aldrei að vita nema ég skelli inn myndum. ef ég nenni. hehe

Þetta er geggjuð borg er búin að labba um allt í dag. Það er frábær matur hérna, hægt að fá ferskt sushi og girnilega ávexti og grænmeti út um allt. Núna sit ég og bíð eftir því að komast í sturtu. það er búið að skrúfa fyrir vatnið þar sem það er víst verið að gera við eitthvað í byggingunni. Mér tókst því að skíta á neðri hæðina. Það var búið að taka eitthvað rör í sundur með þeim afleiðingum að úrgangurinn frá mér fór niður til nágrannans. I guess I'm making quite an impression here in NEW YORK!

Until next time!

Þá er ég komin til New York og búin að hreiðra um mig rétt fyrir tíu um morgun á kaffihúsi á Lower East side Manhattan með tölvuna mína og sojalatte. Ég skidi við sambýlismenn mína sofandi en ég bý í 30 fm íbúð ásamt tveimur mönnum og tveimur eldgömlum norskum skógarköttum.

Mér var eilítið brugðið þegar ég gekk inn í íbúð vinar míns. Síðast þegar ég var hér í New York keyrðum við um á Limmó og gistum á Donald Trump. Nú sefur hann milli tveggja katta innan um spíturusl, kattarhár og fatahrúgur. Smiðurinn sem er að vinna hjá honum sefur á sófanum sem á vantar lappirnar en ég fann mér auðan blett á rúminu við hliðina á restinni af heimilisköttunum.

Við Jo lenntum á föstudagskvöld en við gistum hjá vini hennar sem býr hjá Columbía háskóla. Ég fékk að gista þar fyrsta kvöldið af því vinur hennar var ekki heima. Daginn eftir fengum við okkur æðislegan lunch og gengum svo niður í Harlem til að skoða lífið þar og byrgja okkur upp af mac snyrtivörum. Ég held að Guðbjörg vinkona verði ánægð með mig þegar ég sýni henni næst oní snyrtbudduna. Komin með allt pro dótið sem hún er búin að mæla með. Á laugardagskvöldið ferjaðum við Jóhanna farangurinn minn hingað niður eftir og kíktum með vini mínum á lífið. Anddyrið ilmaði af kannabis og heyra mátti öskur og læti innan úr íbúðum, greinilega klassabygging.

Ég var ekki búin að jafna mig á sjokkinu eftr að hafa séð íverustað minn þegar við fórum í partí til 19 ára stúlkna sem titruðu allar af kókaínneyslu, þær öskruðu hver oní aðra spastískar í framan og það var ekki hægt að skilja orð af því sem þær sögðu því þær töluðu svo hratt. Það var frekar súrelískt að sjá Jóhönnu sætu góðu sem drekkur ekki einu sinni sitja í sófanum og reyna að eiga einhver vitræn samskipti við þessa kókhausa. Mér leist ekki alveg á blikuna og spurði vin minn hvort að þetta væru vinir hans. Hann hristi höfuðið og sagði að þetta væru leikföngin hans og færðum okkur yfir á flottan veitingastað þar sem við hittum buisnespartnerinn hans og kærustuna hans. Það var frábært fólk og við skemmtum okkur konunglega. Við færðum okkur svo yfir á Buddhabar sem er frábær staður. Jo fór snemma heim og vinur minn líka þar sem hann var orðinn of ölvaður til að vera innan um fólk.

Ég varð eftir með hinum og endaði grenjandi úti á götu í Grenich. Annar vinur minn frá LA hringdi í mig til að segja mér að hann gæti ekki hitt mig því hann þyrfti að fara í ferðalag. Ég veit ekki alveg af hverju mér fannst það svona rosalega sorglegt en stundum er maður bara ekki nægilega vel fyrirkallaður. Buisnespartnerinn keyrði mig svo heim til vinar míns og ég komst ekki inn þar sem ég var með vitlausa lykla. Ég tók þvi leigubil á næsta hótel.

Gærdagurinn fór í það að hanga með innfæddum á kaffihúsum og veitingastöðum. Við byrjuðum á þvi að fara í Brunch. Hér er það þannig í Brunch á sunnudögum að maður kaupir brunch á fimmtán dollara og fær 3 kokkteila fría með. Svo var bara setið og drukkið og skipt um umhverfi annað slagið. Ég er náttúrulega svo léleg í drykkjunni að ég sat með eina bloody mary allan daginn og þambaði vatn en svona eru sunnudagarnir hérna enda troðið á öllum kaffihúsum og veitingastöðum.

Nú ætla ég að fara og hitta Jo inn í Greenich. Við ætlum að vera túristar og far í Sex in The City túrinn. Meira girly getur það ekki orðið.

Þangað til næst. Ég verð reglulega með report á meðan ég er hérna.

Ég var út að borða áðan sem er ekki í frásögur færandi nema hvað það var gaman. Við létum eins og fífl en það sem mér þykir hvað eftirminnilegast er að einn af okkur var að koma til landsins úr námi í Bandaríkjunum og ekki búinn að sjá konuna sína í marga mánuði.

Hann hefur verið henni trúr því það var greinilega orðið mjög langt síðan síðast. Það var alveg sama um hvað var verið að ræða, borgarstyrjaldir, stafsetningu eða umskurð. Alltaf endaði umræðuefnið á því að vera um kynlíf. Þegar barnabækur voru orðnar klámfengar benti ég konunni hans á það að hún þyrfti nú að fara að gera eitthvað í þessu. Ég veit ekki hvort hún hafi misskilið mig eitthvað því hún leit á mig hin rólegasta og sagði að það væri til lyf við þessu. Ég vissi ekki alveg hvernig ég ætti að vera því það kom skelfingarsvipur á manninn. Mér þætti gaman að vita hvaða lyf hún er að tala um.

En eftir að þessi orð voru látin falla fór maðurinn að tala um hvað öll dýrin í náttúrunni væru eins. Karlfuglinn væri endalaust að þenja fjaðrirnar og stígandi þaulæfð dansspor á meðan kvennfuglinn goggar hinn rólegasti í korn. Ég veit ekki hvort ég gogga í korn en ef svo er þá er ég hætt í korninu og farin að stíga dansinn.

Annars mæli ég með því að allir fari að búa til börn og mér fyndist heldur ekkert að því að ríkið borgaði fólki fyrir það. Það vantar fleiri hausa hérna svo það taki því að setja eitthvað skemmtilegt á markað. Markhópar á Íslandi eru svo fámennir að veltan er alltaf eitthvað hrikalegt klink. Bara heim að ríða kæra fólk! BÚA TIL BÖRN! OG KOMA SVO! já ég veit ég er ekki að standa mig en ég ætla hvort eð er að eignast þríbura þannig að ég hef alveg nægan tíma.

Það er alveg með ólíkindum hvað innheimtukerfið hér á Íslandi er orðið öflugt. Ég er til dæmis með tvo lögfræðinga á eftir mér sem hóta mér öllu illu ef ég greiði ekki hið fyrsta höfuðstól, lögfræðikostnað og dráttarvexti.

Best af öllu er að það er verið að rukka mig fyrir ekki neitt. Annar þessara lögfræðinga rukkar mig um 350 000 kr fyrir heimasíðu sem var aldrei gerð. Þrátt fyrir það hefur þetta netfyrirtæki sent mér reikning mjög reglulega í nokkur ár. Nú gengu þeir svo langt að fara með þetta í lögfræðing. Hitt fyrirtækið sem er farið að lögsækja mig er endurskoðunarfyrirtæki, sem fyrirtæki mitt hafði ráðið til þess að sjá um gerð ársreikninga. Þeir vilja að ég greiði dráttarvexti, lögfræðikostnað og að sjálfsögðu höfuðstól fyrir gerð skýrslu sem þeir eru hvorki búnir að klára né skila inn.

Þetta er svoldið sniðugt ég verð nú bara að segja það. Ég get ekki séð annað en að það hljóti að vera gaman að skrifa reikninga. Kannski ég skrifi bara nokkra reikninga á hina og þessa og láti einhvern harðsvíraðan lögfræðing um að rukka þá inn fyrir mig. Það virðist ekkert þurfa til til þess að fólk geti leyft sér að skrifa reikning og fara í harkalegar innheimtuaðgerðir og best af öllu er að það er algjörlega löglegt.

Ég gleymi aldrei þeirri stundu þegar ég hitti hana í fyrsta skipti. Ég sat í stofunni hjá henni og manninum hennar og litli gríslingurinn þeirra sem þá var þriggja spilaði fyrir okkur á gítar. Þar var greinilega á ferð á framtíðarpoppari svo mikil var innlifunin í tónlistinni hjá honum. Þau hjónin horfðu á hann með glampa í augum og brosviprur í munnvikum.

Ég dreifti á kaffinu mínu og hlýddi á þau hjónin lýsa í stuttu máli sögu sinni þar sem mér lá við yfirliði á stöku stað. Ég hef alltaf verið viðkvæm fyrir sprautum og blóði og frásagnir einar saman geta verið nóg til að ég ranki við mér á gólfinu. Ég reyndi eftir fremsta megni að harka af mér og hugsa um eitthvað annað svo ég myndi ekki detta út í stofunni hjá þessu ókunna fólki sem bráðum átti eftir að deila með mér lífi sínu í smáatriðum; sársaukafullum minningum sem þau hefðu helst kosið að gleyma. Þarna sat hún stolt af syni sínum, manni og heimili og lýsti fyrir mér hvað hún væri þakklát fyrir að fá að lifa og hvað hún hafði verið djúpt sokkin og haldið sig ekki eiga neina von. Það var erfitt að ímynda sér þessa stoltu blómlegu móður grindhoraða með bauga og sprautu í hendinni og ég var innilega glöð fyrir hennar hönd að standa uppi sem sá sigurvegari sem hún var.

Því miður fékk ég að sjá hana ljóslifandi fyrir framan mig án hjálpar frásagna og ímyndunarafls með nálina í handleggnum í þættinum Kompás síðustu helgi. Ég varð að slökkva því ég gat ekki horft. Þessi sjón var ömurlegri en ég hafði nokkurn tíman getað ímyndað mér. Ég vona svo innilega að hún finni hjá sér styrk og vilja til að snúa aftur til lífsins og sonar síns. Ég veit líka að ef hún snýr ekki aftur fljótlega þá á hún ekki langt eftir. En þótt útlitið sé svart þá má ekki afskrifa neinn fyrr en yfir líkur. Komdu aftur Gugga, þú ert allt of góð fyrir þetta helvíti sem þú býrð í, ekki fara frá okkur strax.

Ég ligg með flensu og er að drepast úr leiðindum. Búin að búa til prófíl á Myspace og Minn Sirkus. Ég held að þetta gangi út að safna vinum eins og frímerkjum ég er ekki búin að átta mig á þessu enn þá. EN VILTU VERA MEMM? http://www.elinarnar.minnsirkus.is http//www.elinarnar.myspace.com

Þetta er sko ekki búið vera neinn letidagur hjá mér. Fór í ræktina í hádeginu og tók þvílíkt á. Nú er mánaðartímabilinu með einkaþjálfaranum lokið og við vorum settar í liðleika og styrkleikapróf til að mæla árangurinn.

Mér til mikillar mæðu er ég ekki búin að léttast mikið en hins vegar fannst mér sláandi hvað ég er orðin sterk. Ég er alveg með á hreinu að þessi einkaþjálfari er að reyna að breyta mér í trukkalessu því hann lætur mig alltaf taka svo rosalega þungt á meðan hann er alltaf að létta á Nínu. Ég fór yfir 100 kíló í einu tækinu og mér er bara ekki farið að lítast á blikuna.

En svo er opið hús í kvöld hér á Bergstaðastrætinu hjá okkur Nínu og allir þeir sem eru góðir vinir okkar og finnst við skemmtilegar eru velkomnir. Við ætlum að hafa það huggó og drekka hvítvín og borða snakk og taka á móti gestum og gangandi með hlýju og bros og á vör í tilefni þess að allir eru í fríi og góðu skapi.

GLEÐILEGA PÁSKA ÖLL SÖMUL!

Það er ávalt tvær hliðar á öllum málum. Ég gleymi því aldrei þegar ég las um Tyrkjaránið sem barn í barnaskóla. Ég sá það fyrir mér í hryllingi ef einhverjir Tyrkir myndu ráðast hingað inn í landið og nema mig á brott og henda mér í kvennabúr. Það fanns mér vera hræðileg örlög sem hún Tyrkjagudda hlaut.

Eftir nánari umhugsun og spjall við góðan vin minn í dag þá held ég að þetta hafi nú bara alls ekkert verið svo slæmt. Hér bjó fólk í torfkofum, lúsugt og ógeðslegt og varla læst og hýrðist í holum sínum yfir blásvartan og kaldan veturinn allir ofan í öllum innan um búkhljóð og óþef. Kvennabúr í Tyrklandi voru hins vegar hallir með lúxusbaðaðstöðu, nægu plássi og félagsskap auk bóka og heilmikillar menntunar en þess var krafist að konur í kvennabúrum væru vel að sér og viðræðuhæfar.

Svei mér þá, ég hefði ekki verið lengi að hugsa mig um. Það jafnast ekkert á við bað og góða bók og frekar hefði ég viljað sofa hjá hreinum Tyrkja en lúsugum illa þefjandi kotbónda.

Yndisleg helgi fyrir utan ein mistök! Fór á Óliver. Skil ekki hvað ég var að spá. Ég og vinkonur mínar áttum frábæra kvöldstund á Ítalíu þar sem við deildum nokkrum réttum og höfðum það notalegt með eitt það versta rauðvín sem ég hef smakkað. En það er alltaf eitthvað gott í öllu og þrátt fyrir það að vínið hafi verið vont gengum við út með bros á vör því við þurftum ekki að borga fyrir það.

Svo fórum við á Óliver og bjuggumst við að geta valið úr sætum þar sem klukkan var bara tólf en það var nú aldeilis ekki. Öll borð voru tekin og staðurinn var þjappaður. Við gengum nokkrar hringi og reyndum að hrekja fólk frá borðunum sínum með ýmsum ráðum. T.D. með því að stilla okkur upp, við álitlegt borð, og reka duglega við mjög reglulega en fólk sat bara sem fastast. Skil ekkert í þessu liði. Svo sáum við einn einmana útlending sem sat við eitt af borðunum við vegginn hjá barnum og við ákváðum að planta okkur hjá honum og flæma hann burt af borðinu með öllum mögulegum ráðum. En hann var svo glaður þegar við hlömmuðum okkur hjá honum að við hættum snarlega við. Þetta var hinn ljúfasti drengur sem þekkir engan á Íslandi þrátt fyrir að vera fluttur hingað.

En þrátt fyrir góðan félagsskap og höfðinglegar veitingar frá einhverjum mönnum sem voru alveg óðir í að kaupa handa okkur drykki þá fann ég mig ekki alveg þarna inni. Ég bara skil ekki svona staði og var orðin frekar þreytt á að öskra í eyrað á næsta manni til að rembast við að eiga í einhverjum samræðum. Fólk tengir ekkert inn á svona stöðum nema með því að vera sauðdrukkið á trúnó inni á klósetti. Það sást nú svart á hvítu þegar Hnakkamellan reyndi að gera skemmtilegan þátt á skemmtistöðum Reykjavíkurborgar. Það var nú aldeilis gaman að hlusta á HÆ hvað segirðu? Er ekki geðveikt gaman hérna? í hálftíma. En svona er það. Mér fannst þetta einu sinni æðislegt. Við breytumst öll með árunum sem betur fer.

Hvers á maður að gjalda sem skattgreiðandi sem ræður virt fyrirtæki í það verk að sjá um að gera og skila skattframtölum fyrir fyrirtæki í sinni eigu og þetta virta fjármálafyrirtæki rukkar þig um stórar fjáhæðir fyrir „veitta þjónustu“ en hefur ekki fyrir því að skila inn einu einasta framtali.

Ég á lítið fyrirtæki sem ég stofnaði í kringum teiknimyndakonsept sem ég hef nú unnið að þróun á og fjármögnun síðan árið 2002. Fyrir tveimur árum síðan leitaði ég aðstaðar endurskoðendafyrirtækis um að sjá um að gera ársreikninga og öll framtöl sem mínu fyrirtæki ber að skila inn árlega. Þetta ákveðna fjármálafyrirtæki hefur ekki legið á því að senda reikninga fyrir veitta þjónustu en þeir hafa hins vegar ekkert verið að flýta sér að skila inn framtölunum til skattstjóra. Ég get ekki talið öll þau símtöl sem ég er búin að hringja inn til þessa ákveðna fyrirtækis út af þessum framtölum yfir tveggja ára skeið en ég næ sjaldnast sambandi og hef þurft að leggja inn fjölda skilaboða. Ef ég næ sambandi við viðkomandi endurskoðanda sem sér um mín mál þá segist hann hafa látið mig hafa framtölin. Þegar ég segi honum að ég kannist ekki við það og bið hann um að ganga frá þessu því það eru engin framtöl hjá Skattstjóra segist hann ætla að ganga í málið og ég treysti því þangað til næsta gjaldþrotabeiðni kemur inn um lúguna frá Tollstjóra. Þá endurtekur leikurinn sig; Endurskoðandinn er aldrei við og svarar engum skilaboðum og segir aftur að hann hafi látið mig hafa framtölin og að hann muni ganga í málið.

Ég fór í morgun og heimtaði framtölin hjá þessu ákveðna fyrirtæki, fékk þau og fór með þau niður til Skattstjóra og talaði svo við Tollstjóra. Þegar ég sat hjá tollstjóra þá mætti ég miklum skilningi og hann sagði að ég væri ekki sú eina sem þjáðist fyrir kæruleysi hjá endurskoðanda hins vegar gæti hann ekki stöðvað það ferli sem komið væri gang hjá Héraðsdómi. Hann sagði mér að ég væri í vondum málum og þyrfti að mæta fyrir Héraðsdóm og að hann skildi ekkert í því að allt þetta fólk sem treysti endurskoðanda til að sjá um þessi mál fyrir sig en þarf svo að horfast í augum við gjaldþrotahótanir og áætlanir upp á milljónir frá skattayfirvöldum vegna glapa í starfi hjá endurskoðendum láti það bara yfir sig ganga án þess að segja orð opinberlega. ENDURSKOÐENDUR ÞURFA AÐHALD EINS OG ALLIR AÐRIR OG EF ENGINN SEGIR NEITT ÞÁ FER ÁSTANDIÐ BARA VERSNANDI.

Ef þú hefur sömu reynslu eða þekkir einhvern með svipaða reynslu og ég hafðu endilega samband við mig hérna í Hafa samband. Það er kominn tími til að vekja athygli á þessum málum.